Vrijdag konden we, na met onze TomTom via de binnenlanden van Belgie , in Baraque de Fraiture te zijn beland, direct aansluiten bij de gigantische rij voor de medische controle. Oordoppen waren in ieder geval niet overbodig, want er zouden ongeveer 500 honden worden in-gecheckt ( Canicross en Bike-joring). Alle rassen en soorten en maten werden op hartslag getest ( of die aanwezig was....) en moesten even lopen. Als de hond beide deed, kreeg je een flinke dosis Grafitti-spray in de goede kleur op de zijkant van je hond 'incl pipi', welke zaterdag na de eerste race zou worden opgevrolijkt met nog een ander kleurtje. Daarna kon je de chip en Goody-bag ophalen. Storm doorstond de test glansrijk, en vond dat groene kleurtje ook wel interessant.
Vrijdagavond naar de Inauguratie, oftewel Officiele opening, waarbij Nederland natuurlijk op zijn vrolijkst oranje goed in de picture stond ( met dank aan lange Bianca in het midden). Gesponsord door Pk, kon niemand meer om onze equipe heen, een 7-tal lopers uit het platte kikkerlandje.
We hadden een huisje in Durbuy gehuurd van familie, welke ydilisch was gelegen in een landschap met herfstkeuren. Na een kort nachtje, met veel nadenken over de eerste "massa-start' in mijn carriere gingen we zaterdag om half 10 alweer naar het parcours. De zenuwen gierden lekkerlijk door de keel, maar de temperatuur was prima, en het weer ook, dus ik beloot gewoon maar te genieten.
Met een trekkende hond ben ik afgedaald naar beneden aan de ski-piste, waar de rest van de 39 tegenstanders al stonden te wachten. Netjes aangesloten naast de toppers, waarbij ik na het startsignaal direct uit de startblokken schoot, vervolgens via diverse breiwerkjes van lijnen zigzaggend de vallende lopers probeerde te omzeilen, maar we waren op weg. Alleen waren de eerste lopers volgens mij al halverwege, want die heb ik niet meer gezien....Storm heeft prima getrokken, maar de top-selectie was toch echt een heel stuk ervarender ( mede een Wereldkampioen die meedeed). Op het moment dat we na de steile helling, het modderpad en de boomwortels weer op de piste kwamen, was het toch wel een hele klim nog naar boven. Aaangemoedigt door de vele supporters kwamen we als 17e over de finish in 14.22. Fred was al eerder gefinished en stond al te wachten.
De tweede dag moest ik dus exact starten in het aantal minuten en seconden na de nummer 1 in mijn catergorie. Deze etappe was nog even zwaarder met een extra klim halverwege, en als toetje een slalom-parcours naar de top voor de eindstreep. Het is de zaak om je niet in te laten halen en verder wel anderen in te halen, om je plaats niet te verliezen of om je positie te verbeteren. Ik heb gelukkig mijn plaats kunnen behouden en was daarom volledig tevreden over mijn eindtijd van 21.03, mijn 17 e plaats was verzekerd. TOP!
Daarna de enorm leuke toevoeging aan mijn c.v., de estafette. Nog nooit gedaan, maar samen met Fred en Jeffrey gingen we er vol op in. Ik mocht als eerste starten, en heb nog nooit van mijn leven zo hard een heuvel afgerend als deze keer. Onder aan de heuvel was het zaak om de hond afgekoppeld aan Renata te geven en verder te rennen naar Fred, die het tweede gedeelte voor zijn rekening nam. Daarna mocht Jeffrrey als toetje nog even de hele skipiste oprennen. we zijn als land op de middenmoot geeeindigd, moet het antwoord op de plaats even schuldig blijven.
Superleuk weekend gehad, met dank aan Canicross Nederland, de supporters en het enorm leuke team afgevaardigden uit Nederland! Marianne spande de kroon met de eerste zilveren medaille voor Nederland op het E.K. Volgend jaar is het volgens mij in Polen, en ik hoop daar ook weer van de partij te mogen zijn. Voorlopig ga ik nog hard trainen en hoop in Bovenkaspel op dat lekkere vlakke kikkerlandje nog goed te kunnen scoren. Hilversum komt er ook weer aan en last but not least, we zijn geinterviewd door RTV-NoordHolland, Marianne en ik. Voel me ook wel een beetje een bekende Nederlander ( althans in Castricum) en ben trots op mijn stoere Storm!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten